منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
***منم که دیده نیالودم به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
***که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
***بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست
***به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
***که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه
***کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
***که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
***که گردعارض خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
***که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن